Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een kerk veranderen zonder dat het officieel wordt erkend. In de Protestantsche kerken zijn scheidingen gekomen, die niet, nog niet, tot uitdrijvingen hebben geleid. Een groote groep schaart zich nog om de synode van Dordrecht en zweert bij de oude leerstellingen, al schijnt men ook in deze kringen van neo-Calvinisme, moderne orthodoxie te moeten spreken. Daarnaast staan groepen die gematigderzijn, dezelfde die ook niet tegen critiek op den Bijbel zijn gekant.

Maar waar men staat in de volle erkenning van de nieuwe stroomingen, daar moest het uidoopen op het Vrijzinnig-Protestantisme. Het moest kómen als een historische noodwendigheid. Hoe zullen wij het nader karakteriseeren en omschrijven?Waarom liet het niet los de kerk, waarom ontdeed het zich niet van den naam Protestant? Is het noodig dit te rechtvaardigen? Historisch staat het sterk doordat de Dordtsche vaderen nooit regelen voor eens voor al hebben willen geven. Dit zal nader in een volgend opstel onder de oogen gezien worden. Het Vrijzinnig Protestantisme wil in dien naam bestaan omdat het gelooft in de onrivikkeling van het geloofsleven, in de wijziging der geloofsvoorstellingen, in den groei der waarheid. En in de continuïteit van het leven tevens. Het stelt zich op den bodem van het Christendom naar zijn centrale gedachten en ziet ook hierin de continuïteit èn de ontwikkeling. Een radicaal uittreden uit de Christelijke gemeenschap, wat uiterste groepen zoo gaarne zouden zien, wil een vrijzinnig Protes-

62

Sluiten