Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

U spreek, dan ik dat vroeger tot een luisterend publiek kon doen.

Waarlijk! zonder een gevoel van echte liefde zou ik niet tot U kunnen spreeken.

Maar het was nooit mijne bedoeling oover deeze zaak veel ophef te maken.

Het is toch een intieme zaak, uit mijn particulier leeven.

Niemand behoefde er zich mee te bemoeyen. Ik meende, dat het niemand aanging, behalve mij en de mijnen.

Ik heb uitdrukkelijk gevraagd aan de pers, om er geen ruchtbaarheid aan te geeven.

Maar die pooging om het geval in alle stilte te laten voorbijgaan, is niet gelukt en kon ook moeylijk gelukken.

Al weeken tevooren werden geruchten eroover verspreid, geruchten, die ik om der waarheid wille niet mocht laten voorbijgaan, zonder verbeetering of teegenspraak.

En toen het feit voldongen was, toen werd de ongewenschte belangstelling zoo groot, dat ik het nu voelde als een plicht om ronduit te spreeken.

Een plicht — ja! een liefdeplicht.

Natuurlijk spraken mijn vijanden van reclamezucht en zelfverheffing.

Maar als ik zulke betichtingen niet te wachten had, dan zou de daad ook niet veel beteekenen.

Ik wil ook niet zeggen, dat die kwaaddenkendheid mij geen pijn doet, of mij koud liet.

Pijnlijk en beklemmend was mij de duidelijke verplichting, om iets zóó teeder en zóó intiems oopenlijk te bespreeken voor een groot publiek.

Nog zie ik er teegen op, eiken keer als ik optreeden moet. Het kost mij veel, mijn innige gevoelens voor het licht der oopenbaarheid te brengen.

En het is grievend en schrijnend, dan nog te moeten hoo* ren, dat men het doet uit lagere motieven.

154

Sluiten