Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze voelen als veilig te rusten in Zijn arm en te moogen spreeken van hun meest intieme zorgen.

Zoo wordt dan ons gebed een natuurlijke daad, met boe* vennatuurlijke beteekenis. Het bevestigt en handhaaft ons samenleeven met God, en geeft het gevoel van Zijn aan* weezigheid.

Dit is de eerste vereischte voor het gebed, dat men God's nabijheid voelt en oproept. Zoo leert het ook Franoois de Sales in zijn „Introduction a la vie devote."

Ook zegt deeze heilige, dat één enkel „Onze Vader", met gevoel gebeeden, beeter is dan een meenigte, snel en vlot gesprooken.

Ik weet wel, dat men zich vaak niet hieraan houdt. Maar dat is een van de zwakheeden, die niemand behoeft goed te keuren. Ik blijf het eens met onzen heiligen patroon Fran§ois de Sales, en acht één kort gebed, met waarachtig gevoel gesprooken, beeter dan veele, die snel zijn afgeraffeld.

Maar dit snel bidden is geen vereischte, geen kerkelijk voorschrift, niemand is er toe verplicht.

De reeden waarom het zoo vaak toch geschiedt, is deeze: De vroome zoekt de gebedsstemming waarin hij Gods nabij* heid voelt. Nu moet hij soms, ondanks zijn ernstig en oot* moedig vragen, langduurig wachten, eer die stemming komt. En dan wil de biddende dat verheeven gevoel zoolang moogelijk behouden. En daarvoor heeft hij geen woorden. De ondervinding leert echter, dat het moogelijk is door herhaling van de gebedswoorden, door het „Onze Vader" en het „Wees gegroet", — die devoote stemming te behouden en te versterken. Dan verhoort ons God.

Wat ik hier zeg, weet ieder Katholiek, maar de niet* Katholiek hoort in dat herhalings*gebed enkel leege klank en bijgeloof.

Dit is wel een van de zwaarste muuren, die Katholicisme van Protestantisme scheidt.

167

Sluiten