Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de gang opgehangen, maar d'r haren, gretig bestoven en dr rood-gestriemde ooren günsterden met eindelooze tintel-loovertjes in 't gesproei van den lampe-schijn.

„Gekke duvel!", riep oom, en 't geschater begon opnieuw — de waterketel sloeg, 'r de maat bij, de tuit blies 'r stoomstraal tot onder den lampekap, de kachelpijp blèrde as 'n draaischijf, en poes, verschrikt door de besneeuwde mansschoenen zoo dicht in 'r buurt, sprong as 'n eekhoorn op den antimakassar van den leunstoel — „gekke duvel, wat hei-je nou weer voor boevenstreken verzonnen? Hahaha!.... Of het moeder je opgekallefaterd? Hahaha!.... Durf-ie zoo met r op de febriek te gaan wandelen, Koert?"

De jongen achter 'm, met 'n door den wind en de sneeuwjacht verpaarst gezicht, dadelijk verknuffeld door de mollige warmte, de door z'n vochtige wimpers violet en geel uit-stralende lamp, de kneuter-pret en 't dampend gelach, dat 'm na den nieuwen dag, in hijgenden overgang ontwikkelde, glimlachte enkel, zooals 'n kind glimlacht, dat na 'n heel-verre, heel-lange reis met bevreemdende avonturen, de vertroeteling van 't weer-thuis-zijn ondergaat. Hij glimlachte om 't kleine ding, waarvan-ie t slaatje was, dat 'm mocht trappen en slaan, dat zoo in z'n zieltje verkluwd zat, dat-ie bij 't werk, de eenzaamheid in de reuze-fabriek, de overstelping van indrukken, en weer later bij 't voorzichtig hinken door de sneeuwbuiten en kluiten, die de stoepranden verdoezeld hadden, net zoo as nu had ge-

12

Sluiten