Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ooren ver-purperde, toen sloeg-ie de vingers voor z'n oogen, en snikte 'r zoo onstuimig op los, dat 't leek of de kermende stonnwind de tafel bewoog.

„Ben je wel wijs!", viel tante uit: „nou prakkizeeren wij ons 'n ongeluk, waarmee we je 'n plezier kennen doen op n dag da-je voor 't allereerst an 't werk gaat, en nou doe je of je 'n pak rammel gekregen het "

„Ik ken 't niet helpen — ik ben toch anders zoo niet , verontschuldigde de jongen zich: „maar ik vin t zoo fijn 'n andenken an me vader te hebben...."

Met n snuit, nog zwemmend in tranen, terwijl Leentje 'm doodelijk-sip an zat te kijken — hém an 't grienen had ze nog nooit gezien — wond Koert 't horloge op, beluisterde 't rikketik aan de kast, met de r pas door 'm op geperste vettige vingerafdrukken, en 't meisje naast z'n stoel, most 't nou ook weten, eerst met 'r rose rechter-, toen met 'r papaveren linker-oortje.

„Da's 'n Godswonder", zei tante Toos: „je hoeft

de wijzers niet eens te verzetten 't Scheelt geen

twee minuten met de groote klok van mijn jaardag— Da's om na te vertellen "

Nou zette Ko z'n stevigen nagel in 't randje van de buitenkast, glitterden de gegraveerde letters op 't blad, dat as n goudvisch in 't zonnetje blonk.

„Voor Koert bij de geboorte van zijn zoon", las de jongen, en omdat-ie voor tante, die 't niet goed kon hebben, z'n, of-ie 't wou of niet, aanstuwende tranen, most verstoppen, dee-ie of-ie zich bukte, om iets dat viel, op te rapen, toen gewild-hoes-

26

Sluiten