Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trouwd: 'r handje liet-ie geen seconde los — dan beet zij van zich af, as de een of andere slungel 't den hinkenden broer lastig maakte. Zij verdedigde hem, zoo goed als hij haar verdedigde. Hij zou 'r niet aan gedacht hebben alleen met z'n vriend ■— hij had 'r een, een voor wien-ie geen geheimen had, wien-ie z'n hebben en houen vertelde, 'n jongen van zijn leeftijd, die al van z'n tweede jaar n bril droeg, en z'n moeder heelemaal niet had gekend — hij zou 'r niet an gedacht hebben alleen met Jo uit te gaan. Zij liep dan in 't midden, tusschen de jongens — Koert, om z'n hinken altijd links. Jo, met den uilekop rechts, 'n Uilekop hadie vast en stellig. Z'n zwarte wenkbrauwen waren vergroeid, leken nog meer in mekaar verward door 't ijzer van den bril, en z'n kleine neus havikte zoo papegaaierig naar z'n bovenlip, dat-ie, as-ie 'r zin in had, de punt met z'n tong kon belikken. Jo — hij hiette Joël, maar dat was 'n te Zondagsche naam, om 'm door-de-weeks bij te noemen i— Jo woonde in dezelfde straat van 't Philips-dorp, met de pas-aangelegde voortuintjes en nog magere bloempjes — Jo bleef's Zondags meestal in 't huisje van tante Toos hangen, en werd dan zoo volgestopt, dat-ie met achter de brilleglazen vermoffelde oogjens angstig-kleintjes vroeg, ofie de rijst mocht laten staan, want dat-ie-andersuit-mekaar-sprong. Nou, en je kon 'r 'n vloek op doen, dat as tante iemand's maag zoo stouwde, en extra koppies rijst met krenten méér kookte, as ze wist, dat de uitgehongerde spreeuw mee-aan-

36

Sluiten