Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten. „Hij het met z'n mes gestoken", zei de jongen, de streeling van de vrouwe-vingers niet verdragend, en met 't hoofd op de tafel snikkend. „Dat ken jij toch niet helpen, kind", had zij getroost: „mot-ie daarvoor zoo lang—?" De jongen knikte. Hij herinnerde zich hoe de marrechaussees vader 's nachts uit z'n bed hadden gehaald — en dat was 't laatste geweest. Nou woonde-ie bij vader's nicht in, voor wie-ie bang was, omdat ze telkes as-ie iets verkeerds dee zei: mot jij óók as je vader?.... Dan begreep-ie wat ze bedoelde. As-ie trek in 'n boterham had — d'r waren nóg vijf kinderen — dor'st-ie niks vragen, want dan zee ze: je het genoeg, as je te weelderig wordt, kommen d'r van jou ook brieven, die je met 'n nommer mot beantwoorden Goddank, niemand wist 'r van in Eindhoven As-ie 'r met anderen over kletste, trapte

ze 'm de deur uit, zee ze Of de juffrouw 't

asjeblief an geen sterveling wou oververtellen, want dan smeet-ie z'n bril in 't water en liep-ie

onder de eerste de beste belajen kar

Op dien avond hadden tante Toos en de eenige vriend van Koertje mekaar gevonden. Ze wist dat de moeder van den jongen met 't peinzend uile-gezichtje vroeg was gestorven, dat-ie 'r niet had gekend, dat z'n vader 'n vrouw, die niks van 'm wou weten zoo toe had getakeld, dat ze in 't Gasthuis bediend was geworden, en dat-ie eens in de twee, drie maanden 'n brief an z'n zoon, met veel klachten over zichzelf schreef. „Wat is 'r met 'm?", had Koert gevraagd, toen-ie op z'n teenen voor 't sla-

38

Sluiten