Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bloesem-zee 'r brandingsgolven over t land had geslagen, en 'n stuifmeel-bedding achter gelaten had. Soms nog blies 'n droog rukwindje en dan poeierde 't van de daken, vielen 'r kluiten van de zwarter wordende takken, onhoorbaar en soepel als duiven, die uit 'n til kwamen gestreken.

„Jakkus, thuisblijven!", kwam Leentje 't eerste

los: „wij maggen nooit wat Je ben zeker bang,

moeder, dat we as Hans en Grietje zallen verdwalen.... As andere kinderen de heele week sneeuwballen gooien, mot ik in 'n smerige kamer blijven.... We gaan, hoor!.... We gaan fijn met z'n drietjes...."

„Goed", zei moeder, die voelde dat je niet tè angstig mocht wezen: „maar niet langer as 'n uurtje— En niet met die sneeuw smijten, want daar kommen ongelukken van as-die zoo keihard is gevroren...."

Eerst mosten de overschoentjes van 't meisje an en 'n wollen bouffante om 'r hals en de Zondagsche wanten om de paarse pootjes — toen bleef ze 't stelletje achter de ramen nakijken.

„As ze nou maar niet wild doen", praatte ze, Kobus achter z'n krant toesprekend: „'k hou me hart vast as 'k ze op die gladde wegen zie gaan.... Zij is die twee de baas, de kleine Jcat...."

Heelemaal uitspreken wat ze dacht, dat 't geen twee póótige jongens waren — de broer, die telkens met den eenen voet in de sneeuwbuiten verglee, de vriend, die zonder bril halfblind was — geen stevige rakkers, om 'n meisje te beschermen — dee ze niet. Maar in d'r Zondagsche kleeren,

40

Sluiten