Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

an een stuk door-kwekkerend, drie zwarte figuurtjes tegen 't glinsterend sneeuwveld in, had je toch )e schik in de gezworen kameraden, die 't zonder ouwers moesten stellen, en die 't in verhouding best hadden.

De duvel speelde 'r dien middag mee. 't AVas of tante 'r 'n voorgevoel van had gehad, toen ze ze verzocht liever thuis te blijven. Wat 't werd twaalf, een, twee uur, en de drie die anders geen kwartier over tijd werom kwammen, omdat ze wisten, dat moeder en oom Kobus ook wat an d'r vrijen dag wouen hebben, en dat de lucht van de oliebollen, die gisteravond in 't keukentje gebrajen waren, nog in 't huissie hing, waren 'r nog niet.

„Verdorie, Ko!", barstte tante Toos, die eindeloos-dikwijls an de deur was wezen kijken, voor de zooveelste maal los: „kom jij nou ook is met je luie boddie in beweging! Jij zit maar! Jij slobbert de eene pijp na de andere, terwijl ik door me zenuwen op wor gevreten! As jij d'r niet op uit gaat, doe ik 't zelf...."

„^Vat maak-ie je druk!, praatte hij opwindend van kalmte: „zijn, wij, toen we hullie leeftijd hadden, nooit te laat thuisgekommen? 't Is toch geen nacht "

„Juist daarom", praatte de vrouw met de zilveren haren, en ze beefde an 'r heele lichaam. Sinds t wanhoopsgedoe in Heerlen, raakte ze 't zenuwjachten, as wié van ze te laat was, niet kwijt; „'t kleine varken, 't ongezeggehjke judas-merakel, 't beest-van-'n-kind, dat 'k vandaag of morgen 'n on-

41

Sluiten