Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oogen keek-ie naar de rood-verwazende tegels van t keukentje, of al wat-ie zei daar beschreven stond:

„Hij liegt niet, juffrouw — ze zit op 't pelitiebureau.... Daar ken je 'r krijgen "

„Voor wat Het ze n arm of 'n been gebroken.... Doe dan je bek open "

„De schooiers ■— t uitschot....", raasde Koert — hij was zóó door z'n woede heen, struikelde zoo over z n drift-gedachten, dat-ie 'r niet uitkwam.

Jo, nou in 't licht van 't keukentje, met 'n rooie buil boven de vergroeide wenkbrauwen, en haast alles op den tast verhalend, gaf 'n verbrokkelde uiteenzetting, en bij de herinnering balde-ie z'n vuisten, of-ie de vijanden nóg zag

„We hepen, juffrouw en dejen niks.... Toen koggelden de smeerlappen, die met d'r vijven waren eerst Koert z'n hoed af — 't waren geen sneeuwballen maar bikkels van ijs — toen glee Koert languit op de grond en kreeg-ie 'n kanjer tegen z n oog, dat de vlammen d'r uit sprongen — waar of niet, Koert — toen ben ik d r op los gevlogen, sloegen de vuiliken me bril van me neus, da'k geen hand voor me uit kon zien — toen hebben ze haar ingesmeerd — en toen

„Nou en toen?"

„Toen het ze 'n jongen zoo met 'n steen op z'n

hoofd geslagen, dat-ie 'n gat in z'n hoofd had En

toen most ze met met 'n agent mee na 't bureau "

„En jullie wurmen zijn mee-gesukkeld", hoonde-tante Toos, verwoed de deur uit loopend.

44

Sluiten