Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten huilen, dat 'r geen plekkie meer droog an oome Ko s zakdoek, die toch 'n hééle-groote was, en dien ze in de haast uit de kast had gegrepen, toen ze op stap gingen, was gebleven. Gedacht had ze de schnkkelijkste dingen, dat de lange agent, die 'r bij 'r pols vast had gehouen, die niet eens wou dat ze stil stond, om r loopend neussie te snuiten — as ze effen r arm verroerde, knepen z'n rooie vingers in 'r mouw — gedacht had ze, dat-ie met z'n oloote sabel, die in 'n leer huissie met 'n koperen knobbel 'r op, tegen z'n been had geklukt, telkes, bij iederen stap kluk-kluk, of-ie 'n kip onder z'n jas droeg — bij 'r binnen in 't donkere hok, waarnaast iemand nog harder as oom Ko lee te snurken, zou kommen, om 'r levend te slachten. As ze hoorde loopen, of 'n manne-stem gromde, wrong ze 'r blonde hoofdje tegen den rand van de bank, stopte ze 'r vingers in 'r ooren, neep ze 'r oogen dicht. En omdat tante Toos 'r van af 'r eerste jaren geleerd had al 'r zonden te biechten en niks voor den Lieven Heer, die toch alles bij je vanbinnen zag, stiekem te houen, maakte ze met r kleine pootje 't teeken des kruizes, zooas ze 't bij de mijmering an tafel dee, zei ze, haast niet te tellen zoo dikkels: ik zal me beteren, Lieve Heer, en U nooit meer met zonde vergrammen, maar ze dacht 'r bij en zei 't net zoo fluisterend-hardop, tegen t snorken, as van 'n varken van de vent naast r in, dat as Koert, die de armoedzaaiers met z'n klompvoet niet na kon zetten, 'n bikkel in z'n oog kreeg, en «Jo z'n bril an stukken vloog, zij zich

48

Sluiten