Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet met stinkende sneeuw hoefde te laten inzeepen door 'n viezerik, die 'r goeie jurk bedierf, en die 'r beentje gelicht had.... Ik zal 't nooit meer zoo hard met 'n stuk steen, zei ze midden in 'r angstbiecht, maar as-ie wéér an me komt, die jongen met z'n puistegezicht, zal 'k 'm 'n trap geven, dat-ie krom leit.... Dan, bibberend van kou en met handen as klompies ijs, huilde ze weer 'n deuntje, schopte ze doodsangstig tegen de ijzeren plaat van de deur, opgeschrikt door n gebons in 'r dadelijke buurt, als de ronkende kerel as 'n roofdier krijschte, reutelde, en probeerde zich om te draaien — ze wou 'r uit — ze wou na moeder — ze had niks gedaan — die smerige jongen was 't eerst begonnen.... En toen ze 'r Heten gillen en schreeuwen — ze waren 'r op 't poHtie-bureau an gewend, an 't spektakel in de cellen, en de muur was behoorlijk-dik, kluwde ze zich tot 'n buideltje in den donkersten hoek van 't hok, droogde 'r neusje met een van de wanten, nou 't met Ko's kles-sen niet meer ging, en hoe langer hoe erger verkleumend, sliep ze toch rustigies in, of 'r op God's heele wereld geen jongen met 'n bloedend gat in z'n kop en geen mannen met glimmende knoopen en sabels bestonden.

„Vooruit, schandaal!", zei de wachtmeester voor den tweeden keer, omdat ze zonder stelhg begrip van de rare plek, waar ze zat, slaapdronken naar 'm opkeek. .Maar toen 't in de leegte van 'r hoofdje terug-plonsde, 't gruweHjke van 't gebeurde — 't opgebracht, opgesloten worden — 'r in volste wer-

49

Sluiten