Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kelijkheid weer te pakken kreeg, toen gierde ze 't uit van angst, dat-ie 'r wat doen wou, en toen-ie 'r dacht te kahneeren, sloeg en trapte ze van zich af.

„Da's 'n duvel, waarvan niks terecht komt", zei de brigadier met leege handen weromkeerend: „haal 'r d'r zelf maar uit.... Ik ben d'r vader, d'r voogd niet — ik maak me handen niet vuil "

Was tante Toos in 'r normale doen geweest, dan zou ze dikop meelij met 't dochtertje van 'r gestorven zuster gehad hebben, maar ze was geen mensch door de benauwdheid van 'r hart en 't gekrop van 'r zenuwen. Ze hoorde enkel 't tieren van 't Jcind, dat als 'n gevangen vogel 'n opening tusschen de tralies zocht — 'r was schandaal, terecht zooas de brigadier geroepen had — ze had natte voeten en 'n leege maag — en omdat dat alles op dien Zondagmiddag samenwerkte, dee ze wreed en onbillijk. Driftig smeet ze 't afsluithek; e, nou ze 't voor den man-van-dienst mocht, open, en toen Leentje met 'n schreeuw van vreugde en eindelijke verlossing op 'r toe-stortte, zoo toen ze de vrouw met de zilveren haren zag, sloeg ze 't meisje zoo verwoed en vinnig, dat de brigadier zelf most vermanen, dat 't welletjes was.

„Beest van 'n meid!", raasde Toos hijgend van moeheid: „ga uit me oogen, of 'k bega 'n ongeluk.... Ik d oe ie in t Spinhuis, om je te verbeteren.... Maak datje weg komt.... Ik ken je niet zien "

„Moeslief, ik kon 't niet helpen", snikte 't meisje: „ik zal 't nóóit meer doen.... Moeslief...."

„Ruk uit! «Jij groeit voor de galg op!", zei moe-

50

Sluiten