Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der, en omdat 't kind zich zenuw-snikkend an 'r bleef vastklemmen, en 'r blonde kopje in de beschermende rokkenschoot voor de versclirikking van 't 'r zoo ineens overvallend noodlot wou verschuilen, en ze dat nou in 'r onredelijk-kwaadaardige stemming aUerminst kon hebben, berukte ze de 'n toevlucht zoekende kinderarmen zoo wild, dat 't meisje tegen 't hekje op-stuntelde, en languit op den grond viel.

„Nou moeder! Nou! — 'n kind blijft 'n kind",

meende de brigadier, als 'n stuurman bij buiig weer plots 'n andere pedagogische richting uitlaveerend.

Maar tante Toos, die z'n eerste raadgevingen nog in 'r verward hoofd had, en door 't felle heen was, snauwde 'm toe, dat ze 'r meissie best zelf kon opvoeden, dat 't telkes de streken van 't languit op de vloer gaan leggen uithaalde, en toen ze zich door 'r opwinding an 'n stoel most vasthouen, om niet van 'r stokkie te raken, vroeg ze opstikken-af-zoo-benauwd om 'n glaasie water. Terug in de sneeuwstraten, liep ze nog tegen 't kind, dat den hik van 't huilen had, te foeteren, 'n Hand gaf ze 'r niet — zoo boos as ze was — en omdat ze zich op 'r eigen uit den band springende stappen leek te wreken, zoo as 'n dolleman as ze na huis weromliep, dribbelde Leentje as'n keeshondje, achter z'n baas-op-de-fiets, 'n eind uit 'r buurt. Ze had 'r bij kunnen gaan liggen van moeheid, en de hik zat 'r zoo dwars, dat de menschen van 'r kreungeluidjes schrikten. Zoo kwamen ze thuis, de vrouw, half-ziek van 't gejakker, grimmig van gehumeurd-

51

Sluiten