Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid, en zich toch sjagrijnig inspannend, om zich niet in ander uiterste weer met 't ras-veulentje te verzoenen — *t kind an één stuk door-hikkend, met paarse pootjes —■ en met 'n eerste gevoel van haat voor de vrouw, die 'r in 'r zenuwdrift, in 't bijzijn van den rustig z'n pijpje rookenden agent, zoo geslagen had, dat ze 't nóg voelde — en r zoo tegen den grond had geslingerd, dat 'r knietje ontveld was.

Kobus, die zich eerst uit had gesloofd, om 't bedorven middagmaal, de as leer zoo hard gebrajen osse-lappies, de verpapte boonen en de koud en stijf geworden aarpels op dreef te brengen — d'r was maar één remedie, pleegde-ie te redeneeren, om kwaad-gehumeurde menschen, man en vrouw die met mekaar overhoop leeën, en familie met 'n dooie in huis, met de omgeving te verzoenen: d'r maag zoo te vullen, dat de pruttelarij wegzakte — Kobus, die as de handigste bliksem 'n kleutje mar-

tarine bij de lappies gestreken, de aarpels in schijes gejaapt en zoo lekker-bruin as bastaardsuiker gebrajen nad — Kobus stond net an de deur, om uit te kijken waar ze bleven, toen moeder alleen den hoek om kwam, en zonder boe of ba te zeggen, 'r doek op 'n keukenstoel smeet. „Da's donderen vanmiddag", dacht Kobus: „dat blijft eten-met-ongenoegen...." Hij had den spijker wijsgeerig-raak op z'n kop geslagen, want toen de schuldige met 'n wit gezichtje en blauwe vermoeidheidskringen onder de oogen, achter 't hegje bleef scharrelen, omdat ze onderweg 'n overschoentje verloren had, ze terug wou om 't te zoeken, en de twee jongens

52

Sluiten