Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat 'r voor Leentje niks overschoot, Het 't eten op z'n koud geworden bord stollen, en bekeek vijandig de witte saus-bladders om 't gebeitste brokkie lap, dat vet-schimmelplekken begon te krijgen. As zijn zuster bij tante, die vandaag as de moeder van Blauwbaard dee, met net zulke gekerfde lijnen op d'r gezicht, geen hap kreeg, lustte hij 't vanzelf niet, en om zich tegenover den vriend, die 'r met den ijzeren bril as 'n schoolmeester, die zelf uit z'n rekensommen niet wijs kon, uitzag, 'n houding te geven, trok-ie met z'n vork zigzaglijntjes in 't bevroren vet-vijvertje. «Jo at met uitwiggende lippen, as 'n oud mannetje zonder kiezen, en mummelde zoo lang over eiken mondvol, dat-ie nog kauwde toen tante Toos de borden wou wegruimen. Toen kwamen de langbegeerde oliebollen, die gisteravond 't woninkje feestelijk doorwalmd hadden. En «die Heten ze allemaal staan, want daarvan nou te eten, leek heihgschennis tegenover de kleine martelares boven, die ze nog 's morgens met n besuikerden wijsvinger as 'n garnaal, had staan tellen en verdeelen.

Om vier uur, overwonnen door de wrekende stilte en de booze gezichten, ging Toos zelf op weer droge kousen, met n kommetje koffie en vier smeerbollen — de hare 'r bij — na boven, en betrapte Koert, die bij 't bed zat.

„'k Heb 't je toch verbojen", zei ze, duivelsch omdat ze zelf wier gesnapt. Hij antwoordde niks, glipte 'r balloorig voorbij. Lena had zijn bollen al op, en hij had 'r ongezouten z'n meening

56

Sluiten