Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over de vrouw met de zilverwitte haren gezeid.

„Asjeblief", zei tante Toos, toen de deur dicht was: „toekommen doet 't je niet, want je het je as Sjek-de-Ripper angesteld, en as je ook maar zóóveel weer uithaalt, ken je 'n volle week in bed bhjven Begrepen?"

Leentje keerde zich niet om, bleef met 'r gezichtje naar den wand toe koppen.

„Hier hebbie 'n kom koffie en vier bollen", sprak de vrouw zachtjes, en ze bestreek de blonde krullen in den kuil van 't hoofdkussen.

„Ik lust niks, tante ", zee 't kind.

„Tante " —'t was of ze 'n klap in 'r gezicht

kreeg.

„Toe nou, liefie", drong Toos aan.

„Nee, tante", zei 't meisje weer.

Dat werd de eerste verwijdering tusschen de kinderen van den man, die z'n leven in Heerlen gelaten had, en de tante, die zich voor ze uit had gesloofd.

V.

't Werden weken van bedruktheid en spanning in 't kleine huishouden —: of ze 't wouen weten of niet, 'r waren oogenblikken van vervreemding, dat ze met mekaar babbelden als altijd, en 'r toch 'n ondergrond van niet uitgesproken verwijten doorschaduwde. Tante Toos smeet in 'r eentje met de pannen in 't keukentje, en as 'n ouwe ketel — want zóó humeurig was ze niet, dat ze 't ook met nieuw

57

Sluiten