Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zal ik je ophelpen, of wil je blijven liggen?"

„Nee, ik sta op — ik ben steenkoud", klaagde ze: „wat heb 'k me daar ellendig gevoeld, angstigellendig of 't uur van me dood had geslagen "

„We motten ook geen herrie met mekaar hebben", zei-ie 'r bezorgd ondersteunend: „heb-ie erges pijn?"

„Leg niet te zaniken!", weerde ze 'm af: ,,'k

mankeer niemendal 'k ben zoo goed in orde

as as ", maar dan most ze zich 't angstzweet

afvegen, en nou, waar-ie bij was, kreeg ze weer 'n huilbui, die ze niet tegen kon houen, en waarvan ze niet wou bekennen, dat-ie vanzelf, uit krankzinnige, zich uit 'r los -weekende sjagrijnigheid, 'r slappe lichaam dee schokken. V eel later zei de dokter wel waardoor 't kwam, wat de reden van dat zuchten en grienen en 'n ziekelijke prikkelbaarheid was, maar de meeste menschen deeën mekaar as ze niet goed in orde waren, de dampen an, en as ze 'r eindelijk benul van kregen hoe erg 't was, hielp 't nie-meer of je je 't vuur uit de sloffen liep, om met lieve dingetjes je vroegere botte en harde manier-van-doen goed te maken. Kobus, die nou weer dacht, dat moeder met kuren en fratsen d'r zin door wou drijven, mummelde opbeurende woorden, zonder dat-ie 't meende, en omdat 't kleine, gevoelige meisje, dat in iedere vrouw, al wordt ze nóg zoo door 't leven heen-en-weer gesold, tot 'r laatste ademhappie blijft hunkeren, in de zwaarschouderige tante Toos, op 'n echt genegenheidsgebaartje zat te wachten, hij net zoo

77

Sluiten