Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dacht an geen voorlezen, an geen hunkerend zusje meer, an geen tijd en geen vrind, die hij beloofd had te komen afhalen — hij zee geen woord, maar nou ook letterlijk geen woord — Het Friedel met 'r ratjetoe-Hollandsch alleen klessen, overal met 'r vingers ankommen, en as ze d'r mond leeg had weer uit 't toetje met de Engelsche pepermunt, dat op 't kozijn lee, snoepen — z'n oogen hadden weer den slagroomsoezen-roes — z'n oogen Hepen as twee angstige hondjes mee met de kittig-jonge, hupschsierHjke bewegingen van 't Duitsche meisje, dat nou is op 'r gemak de portretten an de behangselwanden, de naaidoos met de spulletjes van tante Toos, de boeken van Kobus, tot zelfs de kwitanties en papieren onder 't brok gesmolten steen, herinnering aan 't Heerlensche werk, bekeek en besnuffelde, en de verteederde glimlach week geen klokke -tik van z'n gelaat, 'n Paar maal, omdat-ie haar broer was, ze recht op 'm had, had Leentje gevraagd of-ie verder wou voorlezen, maar as-ie r hoorde zee-ie met z'n gedachten in 'n ander land: „daalijk, Leentje!" meestal hoorde-ie 'r niet, zat-ie voor zich uit te lodderen, dorst-ie de snuf-al zelfs niet te verbiejen, as ze 'n la van de kast opentrok, om brutaalweg te neuzen wat 'r in bewaard wier. En toen Lena, die zich zat op te vreten van ergernis — zoo as ze 't dee as vreemde kinderen an haar poppenwagen of speelgoed durfden kommen, eindelijk met 'n mondje as de vinnig-opstaande rugstekels van 'n baars, beweerde, dat ze 't tante zou zeggen, dat as je overal met kromme graai-vingers

86

Sluiten