Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

an-zat, je net zoo stonk as luistervinken, toen trok Koert de partij van 't spook, dat 'r met 'n pepermunt tusschen 'r witte tanden uitlachte ■— en Koert, die nog nooit anders as schatte-woorden tegen 'r gezegd had, snauwde dat't haar niks anging, dat ze 'r zich niet mee te bemoeien had. Toen was zij, dik op 'r teenen getrapt, eerst na de keuken geloopen, en toen ze werom keerde, stonden Koert en t snekken-meissie allebei voor 't raam, en babbelde hij net zoo veel as zij. Hij rookte 'n sigaret en zij — zoo'n naar dier was 't — rookte net zoo hard, en omdat ze natuurlijk niet rooken kon, en maar dee alsof, blies ze rookwolken as 'n auto, die niet van zijn plaats kwam, en kneep ze 'r oogen van de walm toe.

Dat was nog niemedal, dat was 't vieze niet, zij knipte Koert z'n nagels, en dat Het die gróóte jongen zich door 'n meissie doen.

„Zoo mooi as jij", zee-ie: „krijg ik ze nooit", en hij hield dezelfde dooie schelvischoogen, denzelfden glimlach, terwijl zij de vergroeide maantjes van z'n ruwe vingers, maantjes, die in al die veertien jongensjaren nog nooit van de ketting waren geweest en nog minder van de wereld gezien, met den botten kant van z'n zakmes trachtte te wieden, 't Dee 'n pijn, dat je je tanden moest bebijten, om niet hardop Au! te roepen, en 't werd nog erger toen ze de leerachtige velle-randjes met z'n zakschaar bij-knipte, en geduldig een voor een de weerbarstige vezels te grazen nam. De maantjes van linkerduim en wijsvinger waren al doorgekwartierd,

87

Sluiten