Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat is 'r nóu weer an 't handje?" vroeg tante Toos onrustig — de kamer- en de keukendeur had ze opengelaten, om 'n oog in 't zeil te houen, want ae voorspe llintr van de waarzegster zat 'r dwars, en 'r was met koffiedik al eens 'n ongeluk gebeurd— —: „wat heb-ie op je geweten, dat't daglicht niet verdraagt?"

Toen haalde Jo 'n velletje briefpapier met vette vlekken uit z'n zak, en zette tante Toos 'r bril, waardoor alleen zij kon zien, al was-ie nog zoo bleek van de morsige vmger-afdrukken, langs 'r neus. Tegelijk volgde ze over 't montuur heen elke beweging van 'r zoon, die 'n ouwe krant zat te lezen, zonder van de 'n eeuwigheid met 't antrekken van 'r mantel mierende Friedel notitie te nemen. En juist omdat die onverschilligheid 'r meer as verdacht leek — ze kende Kobus beter as-ie zweeg dan wanneer-ie z'n mond opendee, speurde ze met schichtig-loenzende oogen, as voor de zooveelste maal de al lang doorplozen krant-van-vooreergister, met 'n gebaar of de eeltige hand iets zocht om te vernielen om werd geslagen, en 't papier 'r bij tekeer ging of 't an flarden scheurde.

„Je staat me in't licht, Jo: zoo ken ik niet lezen" zei ze, om meer ruim baan bij de deuropening te maken, en dan begonnen 'r oogen om beurt 'n zin uit den brief en 'n brok van 't gebeuren in de huiskamer te grijpen. Jo zat 'r bu op 'n punt van 'n keukenstoel en z'n been wiebelde van zenuwachtigheid — hoe-ie 'r mee an most — wat zij 'm voor raad zou geven— En tante Toos kauwde met 'n

94

Sluiten