Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iets as 'n andenken — 't was'n besopen inval, maar in den trein had-ie 'r al over zitten broeien.... Oók 'n paar nieuwe schoenen had geen nut. Al liet je ze honderd keer zolen en achterlappen; eens raakten ze op, en dat was met 'n winterjas zoo ongeveer dezelfde geschiedenis.

Toen greep 'n ding in 'n speelgoedwinkel z'n glimlachende verbeelding. Hij zag Jo nog vaag als 't verschrikte kind, dat in de alkoof weg was gekropen, toen ze 'm in die ellende-dagen waren komen halen. En in de étalage stond 'n opgetuigd scheepje, met op de boeg de letters: De tijd zal 't leeren.

„Zal ik 'm dat?" vroeg-ie met dezelfde fantasiebesluiping als 't kind naast 'm.

„N ou, as-ie dat krijgt, zal-ie 't prachtig-prachtig vinden", zei Magdalena: „en as mijn vader óók werom komt, mag-ie mijn die pop met die bruine wimpers geven— Maar dat is niks voor 'n grooten jongen, watte?"

Met de lekkers-pakjes, die zij, en met 't scheepiepak, dat hij droeg, wandelden ze terug .— 'n end as ze uit de buurt verdwaald waren, nou!

En dan babbelde zij weer, verheugd en opgewonden over de gebeurtenis in haar leven.

„Ben je ook op zoo'n schip geweest?"

„Ja", jokte-ie: „maar véél grooter "

„En wat dee je dan?"

„Heen en weer varen "

„En as 't schip gezonken was, wat dan?"

„Dan zou 'k na land gezwommen hebben "

125

Sluiten