Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alles, van 't dichtslaan van de deuren, van n anderen trein, die ineene voorbij-reed, van t gillen van 'n locomotief, van 'n conducteur, die me kaartje wou knippen, en as 'k me oogen dichtdee, omdat 'k me 'n koliek an de zon had gekeken, dacht k: 'k wen 'r nooit meer an, want de stilte zat in me boddie gevreten.... Daar vliegt ze! 'k Had 'r n vloek op kennen doen, dat ze van steen was.... „Wie?", vroeg Magdaleentje, die 'r niks van

begreep. ui j-

„Die kanjer van n meeuw!.... noe komt die hier in z'n eentje!

In 'n oplaaiing van levensplezier, eens zoo sterk door de fut gevende kraking van z'n zolen, had-ie 'n plotselinge behoefte schel te fluiten — as-ie zong, zouen ze gedacht hebben, dat-ie 'n stuk in z n

kraag had. ... ,

„Jakkes!" zei't meisje, en omdat-ie r doorzn gefluit niet hoorde, bebengelde ze z'n vingers met de onstuimigheid van 'r kleine hand: „wat zijn dat voor manieren van 'n grooten man.... Je mag niet fluiten! Je ben toch geen straatjongen....

„En as 'k 't toch doe?', vroeg-ie, en 'r weerlichtte iets van 'n fopschel, 'n uitgestoken tong en tien langs z'n neus gestrekte vingers, in t lachen van z'n oogen, die erreglief konden doen, as-ie niet den grond liep af te zoeken.

„As je 't toch", dreigde ze: „zeg 'k je niet, dat in 't huissie daar Friedel Wetter woont, en dat daar Jo in z'n bed leit...." < _

Hij lachte om 'r kinderlijke onnoozelheid, stond

128

Sluiten