Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat-ie z'n asem kwijt raakte, en voor me moeder zou 'k de helft van me lekkers bewaren—"

't Was de eerste keer, dat ze over 'r vader en moeder sprak. Tante Toos hortte 'r stoel met 'n ruk over 't zeil, dat je z'n lenden hoorde kraken. Ze zee niks. Ze vrat 'r zich bij op. De tranen schoten naar 'r oogen. Lieve Heer, dacht ze: ik zit onder enkel vijanden — daar komt nou niemand tegen op, tegen wat zoo'n stuk ondankbaarheid 'r uitflapt — en as iemand 'r moeder geweest is, ben ik 't in de allereerste plaats

Maar ze voelden 't niet met 'r mee. Kobus spuide de rookwalmen uit z'n aamborstige pijp, en z'n gedachten omfladderden de viooltjes-oogen, die-ie midden in den nacht voor zich kon zien. 't Aanvoelen van 'n man in 't huisje, als Wetter in t Laboratorium van de fabriek an 't werk en de moeder bedlegerig was, dee 'm snuiven of-ie onraad speurde. Nerveus betrommelde-ie 't tafelzeil, en de bruske beweging van z'n moeder drong 'm enkel 'n gemehjk verzet op. 't AVas op die manier met altijd weer de smoor over kleinigheden in hebben, niet te harden.... Koert, ook met z'n gedachten bij Friedel, besufte de portretten aan den wand. Ineens zag-ie ■— gek as 'n ding ;e ineene te binnen kon schieten! — 't kleine portaaltje in Amsterdam, toen de levende schol uit de bun van den vischboer gevallen was, en de vrouw-metden-glimlach tegen den kalkmuur leunde. Friedel kon net zoo lachen. Friedel. Naar de in 't zonlicht trekkende rook-krinkels uit Ko's pijp kij-

135

Sluiten