Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kelend heen-en- weer wiebelden, berammelde de borden, en slurpte met gurgelende halen door 't spuigat.

In de voorkamer dee Leentje eerst alsof, pagaaide ze de vork op en neer, naar de lippen toe, die ze zoo saam-geklemd hield, of 'r gezichtje met zeep werd gewasschen, maar als ze 't loos alarm van de door 't water bibberende borden in de spiezen had, de deur niet openkierde, 't hoofd van tante Toos weg bleef, zakte de vork naar 't telkens voller wordend bord terug, en bootste ze met komedianten-aanleg de kauw-bewegingen van 'n mond, waarin niks meer bij kon, na. Dan, omdat tante al z'n leven tukte, de voorkamer zóó ravotte in de bloeiende verruiming van 'n in 'r eigen warmte schik hebbende voorjaarszon, dat 'r bij al wat 'r blonk licht-spaanders, als in 'n smidse bij 't neerbeuken van 'n voorhamer op wit-kokend ijzer, rondvlogen — en 'r ook in Leentje's gloednieuw kinderzieltje heele plekkies met nikkelen deksels, koperen handvatten, spiegeltjes-aan-den-wand, en wat je verder voor glimmends kon bedenken, verscholen waren, begon ze op 'r stoel te springveeren van uitbottende levenslust, en as ze 'r schoenen van de wandeling met den gewoon-stinkend-rijken vader van Jo, die in den speelgoedwinkel 'n geel papier uit z'n tabaksdoos had gewisseld, niet an had gehad, én die schoenen niet zoo'n spektakel op 't vloerzeil maakten, zou ze 't 'r op gewaagd hebben, de in 'r opbrandende jool uit te leven. Nu bleven enkel 'r oogen zon-kaatsende glasscherfjes. Met de vingertjes, voor wie niks veilig was, zette ze n

139

Sluiten