Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wordend. Ze wist niet waar ze was, hoe ze hier kwam te zitten, wat 'r met 'r gebeurd was. Langzaam herkende ze door den nevel 't bij 'r voeten liggende jurkje, de naast 't bed gevallen laarsjes, 't neuveltje van de dekens — langzamer nog herinnerde ze zich dat de kinderhanden 'r geslagen hadden. Bijna strompelend, met 'n verlooming in 'r hersens of ze heellang, heel log gedroomd had, liep ze de trap af, dronk 'n glas water, en hervatte 'r bezigheden, bewegend zooals altijd, de borden spoelend met warm en koud water, de vorken en messen wrijvend, poetsend, slijpend, en 't keukentje verder an kant makend. Toen kroop ze hijgend op 'r knieën over 't zeil en 't Axminstertje van de voorkamer, en toen poes, spelend met den veger, die de zuurkool-balletjes op 't blik veegde, 'r schurkende rugjes gaf, en bij 'r op den grond op 'r schoot sprong, zoende ze 'r op 't witte kopje met 't eigenwijs neusje en zakte wéér in 'n flauwte. JViaar toen Ko en Koert van de fabriek werom kwamen, zei ze niks van 't schrikkelijk-nare gevoel, dat ze dien dag al tweemaal gehad had. 't Ging ze niks an. De een keek al zuurder as de ander, omdat Lena naar bed was gezonden, en toen ze vertelde van de klappen in 'r gezicht, keek Koert 'r an met 'n vijandig bakkes, zee Ko, dat ze allemaal kinderen geweest waren. De een at vlug ger dan de ander, om weg te kommen. Koert had zoo'n haast, dat-ie Lena, die gewoon lee te snurken, Het slapen, en 't huis uit was, om na z'n vrind te gaan, eer je 't wist — en Ko spoelde zich

144

Sluiten