Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eerst 'n kwartier in de keuken, had alwéér 'n schoonen boord om, wéér schoensmeer op den ringbaard van z'n achterhoofd, wéér 'n nieuwe das met 'n strik nog langer as z'n halfhemdje, en zee geen woord, toen-ie de deur achter zich sloot.

'n Heele poos staarde de vrouw met de zilversprankelende haren in de lamp. De klok tikte zooals gewoonlijk, de avondwind bezoog den theearm van 't potkacheltje, de koffie, voor niemendal gezet, plofte in de buikkan.

Toen stond ze op, smeerde 'n paar boterhammen voor 't kind, lei 'r dik bruine suiker op, snee ze an reepjes en blokjes, en bracht ze bij 't bed.

„Hier bennen je boterhammen, Lena", praatte ze deemoedig in 'r verlatenheid.

't Eekhoorntje zat schuw op 't ledikant, hapte zonder 'n woord te spreken.

Toen werd tante Toos één oogenblik 't kleine meisje, met behoefte an genegenheid.

„Dat mot je heusch niet meer doen", praatte ze met tranen in 'r oogen, ,,'t is zoo schrikkelijk voor 'n groot mensch, en 'k heb zoo beestig weinig in me leven...."

't Ketste, 't Kind keek 'r vervreemd an.

„Ik zal 't nooit meer doen", antwoordde ze: „maar as jij wéér ranselt, loop 'k weg—'

„Probeer dat is", zei tante Toos, in dadehjken omslag uiterlijk sterk: „dan haal 'k je bij je lurven terug, brutaal, slecht merakel "

Bij den chemicus AVetter hadden de mannen hun eerste ontmoeting.

10

145

Sluiten