Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geen tochtje bij kon, fijntjes — de stevige vingers, vereelt door den arbeid in de gevangenis, droogden 't zweet van 't kinderhoofd met de ingeploegde rimpels, deeën 't zoo voorzichtig met 'n punt van 't beddelaken, of 'r iets beschadigd kon worden — 'r werd 'n pepermunt met vmgerafdrukken, die ook in 't archief van de gevangenis bewaard lagen, tusschen de verdorde kinderlippen gestoken, zonder dat 't geweigerd werd — en dan weer perste-ie 'n citroen tusschen z'n driftige snijtanden in 'n glas water uit, en lepelde de limonade als 'n zorgzame moeder in den mond van den alles-toelatenden jongen, slokje voor slokje, terwijl de rechterhand 't looden, vochtig-warme hoofd steunde —< en fluisterend, vreemd naast de tasting der onwezenlijke woorden van lief koozing, woorden die-ie haast in de leegte van z'n eigen hoofd stamelde, bang dat 't gloeiend-heet kind ze zou hooren en van zich ketsen, zei-ie: „«Joël, «Jo, groote zoon-van-me

f— ben je nou niemeer boos? Ik zal zoo goed

voor je worden, da-je an niks meer zal denken—

Doe je 't? Ik heb zoo'n ellende achter me rug—

Ik ben de vader, jij de zoon AVe kennen nog

'n boel an mekander hebben Heb-ie nóg meer

dorst Zal ik 't licht uitdoen? Mag ik je hand

vast-houen? Trek-ie 'r heusch niemeer weg?....

Poppetje gezien, kassie dicht....'

Bij 't bed, kroop-ie dan op den stoel, streelde de kinderhand, stond weer op om 'n beter ding voor de stuk-geslagen ruit te hangen, en nou de maan in de onstuimigheid van 't weer, dat gister

168

Sluiten