Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XIV.

Kobus had 'r geen gat in gezien voor de begrafenis van iemand, die geen familie van m was, vrijaf te vragen — Koert, bleek van 't twee nachten liggen woelen, en met oogen zwemmend in tranen, had 't van z'n baas gedaan gekregen. Zoo waren ze met z'n vijven, de vader, tante Toos, Friedel, Koert, Leentje, achter 't withouten kistje met de zwarte lap, op 't kerkhof aangestapt. Eerst had tante Toos, bij 't dwingen van 't meisje, knorrig nee gezeid — die narigheid was geen gezicht voor kinderen — maar an 't eind had ze gedacht: ze hepen altijd met d'r drieën, en voor zoo'n ongezeggehjke wildzang was 't misschien zoo kwaad niet, as ze wat vroeger leerde begrijpen, dat 't leven niet enkel brutale antwoorden en snoepen bleef.

't Was na 't rauwe weer van de laatste dagen, na den ijskouden Noordenwind, de sneeuw en den hagelslag, 'n bijna zoele lente-morgen. In de uitspalkende naald-takken der wilgen tjilpten heele scholen musschen, die amper zwegen, toen de kleine stoet voorbijtrok, en dadelijk weer 'n bek opzetten, of ze honderd-uit te beweren hadden over Godefroid IVlourier, met z'n van Wetter geleende hoed en jas, over 't dorre hijgen van tante Toos en over 't spektakel der kiezelsteenen, die door den klotsenden horrelvoet van den jongen tot over de grasbanden heen-stoven. Lekker-warm als 't in 't zonnetje was! Je zag de gevels in de strakke lucht dampen, wanneer 't gevlam ze te pakken had, ter-

173

Sluiten