Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tjes. Op den sintelweg gingen ze zwijgend, gebukt, en ze zagen nog 'n heel eind ver de kist langzaam verdwijnend, en hoorden 't weeke bonzen der kluiten.

In de huiskamer wachtte Wetter, en Heinrich, van school thuisgekomen, pulkte achter den rug van z'n rookenden vader de krenten en stukjes sucade uit de versche bollen. Met z'n zevenen zaten ze om de tafel, dicht op de zonbevlamde gordijnen, en alleen Koert, als n oud mannetje in z'n stoel, het 't lekkers staan.

„Was jij 'r bij?" vroeg Heinrich, toen-ie met Leentje alleen in 't keukentje was.

Ze knikte. Uitstaan kon ze den jongen met 't puiste-gezicht niet, en 'r volste aandacht was bij t scheepje, dat zij van Mourier had gekregen — enkel om mee te spelen, maar wat ze had, het zij niet meer los.

„Hebben ze 'n steen op 'm gelegd?"

„Nee, stommerd!" zei ze bits: „ben jij nog nóóit wezen begraven?"

„Meer as jij, schaap!" zei hij, z'n handen onder den waterstraal schoon kudderend: „Tien op 'n dag!...."

„Ik: honderd", troefde ze 'm af: „maar d'r komt niks as zand op "

„Ken wel merken, dat je scheel kijkt van 't liegen , sarde de jongen, 'n vinger in 't gaatje van de koperen kraan borend, om 't dunne straaltje tegen te houden: „as je 'r echt bij geweest was, zou jij hóópen steenen gezien hebben. Als hij 'r

179

Sluiten