Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Met asch "

„Wat 'n stomme jongen", schimpte ze: „jij ben nóg stommer as stom! «Jij ben de stomste van al de stommerds! 'n Bak met asch van je grootvader! «Je zal de aschbak bedoelen As ze jou

wijsmaken, dat je steenen ken slikken, kauw je

d'r je kiezen op stuk Is 't gedaan, treiter, of 'k

sla je wéér'n gat in je kop! Je ziet toch da'k

me zondagsche jurk an heb "

Zoo geniepig had-ie z'n duim tegen den straal aan-gehouden, dat 't water over den gootsteenrand heenspoot en als 'n fijn-gemikte tuingieter de blonde krulle n en 't witte haarlint bestoof.

„Dan mot je me maar niet schelden ", zei-ie

menschelijker, minder bang voor 't dreigement van 't wurm dat-ie best an kon, as voor de groote menschen in de kamer, die stommetje met elkaar speelden, en alles van de keuken konden hooren: „zal

ik de gootsteen vol laten loopen? Dan ken de

schuit nier varen...."

Daar had ze ooren naar, as hij 'r met z'n gannefhanden afbleef. En nu stonden ze allebei op 'n matten stoel. Heinrich hield z'n hand op den vetten vadoek, die 't spongat bedekte — de bak liep boordevol — werd n troebele vijver met 'n onderstrooming van koffiedik en theeblaren, en rondom De Tijd zal 't leeren, keurig te water gelaten, met z'n drie masten statig laveerend, as je in de zeilen blies, kringelden de vette bladders van de rommel, die in den gootsteen geleegd werd. In de keuken van 'n zindelijke Hollandsche vrouw kon je 'n kind

181

Sluiten