Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met gerustheid laten spelen, zei tante Toos, maar bü 'n Duitsche, die den boel met 'n asjoer gewerkte bloes redderde, en, met ouwe handschoenen aan, aarpels jaste, omdat onze Lieve Heer de wereld zou laten vergaan, as de gepolitoerde en verniste nagels 'n spatje kregen, mocht je blij wezen, as dekoffie met an je vingers bleef kleven. Dat soort liep met kanten an d'r ondergoed, maar vroeg of laat kwam de baai 'r van onder uit — en wat ze met d'r gootsteen uitvoerden was met geen pen te beschrijven. Voor dé keuken van de \Vetters zou zij minstens 'n paar weken, vijf pond zeep en tien pond soda noodig hebben. Dat beweerde ze 's avonds allemaal, toen ze nog laat over 'r zoon zat, maar Heinrich en Lena, voor 't eerst in uiterlijke eendracht met elkaar spelend, vonden 't gemors bij den gootsteen, 't gekabbel van 't water, als je 'r met 'n lepel in klukte, en de storm op zee, als je den vadoek 'n eind wegtrok en de kraan wijd openzette, van 'n opperste zaligheid. Hij vergat 'r z'n school door, zij 'r Zondagsche jurk, en as ze niet in zoo'n milde stemming geweest waren — de groote menschen — zou 't hommeles gegeven hebben.

Die groeide, door andere oorzaken, eerst tegen den avond, toen Godefroid Mourier, die 'r bijsukkelde of-ie 't an z'n ruggegraat had, en die met z'n ziel geen raad wist, zoo als-ie zich in de kamer boven, alleen verveelde, met Friedel 'n babbeltje kwam maken. En omdat even later ook Wetter anliep en Koert, die met koppijn gekleed te bed

182

Sluiten