Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Iek ga eens naar die Polizei, om te hooren wat

dat voor skandaal ies ", zei Wetter: „op zóó

een manier krijgt een man, die iets misdaan neeft,

levenslang! Als jij mij hier wacht, Friedel,

ben iek in eene Viertel-stunde terug...."

Koert, die 't met z'n barstende koppijn niet langer uithield, had 't wonder bestaan nog voor Friedel opstapte, naar bed te gaan. De twee vrouwen zaten over mekaar onder de lamp — de moeder met de zilverwitte haren, en 't beeldig kopje met de hagelwitte tanden. Toen, omdat tante Toos met 'n gezicht 'r koffie slurpte, of ze 't met 'n dozijn tegelijk an den stok had, zei 't meisje na 'n ruzieachtige stilte — en ze had niet onhandiger kunnen beginnen:

„lek viend het jammer van Koboes, dat hij zoo schrikkelijk-boos ies geworden. Het ies anders zoo'n netter mensch en zoo iemand om veel van te houden!"

Tante Toos snoof door 'r neus, plette 'r lippen in 'n rimpel-bobbel saam, gelijk 'n tandenloos oud vrouwtje, dat even rust van 't bezwaarlijk kauwen met de molmen stompjes, en eerst na 'n zeurderig wrikken van 'r oud hoofd, of ze moeite had de boot van 'r gedachten in beweging te brengen, begon ze met diepst-moederhjke genegenheid van 'r zoon kwaad te spreken. Ze dee 't met horten en zuchten, of ze met Kobus getrouwd was en ze 'r hart eindhjk an 'n belangstellende buurvrouw of n zuster, die 't nét zoo lamlendig met haar man getroffen had, kon luchten — en ze dee 't met de sluwe, listig-tastende bedoeling, om 't onheil van

194

Sluiten