Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kon zijn, 'n stem van 'n in de ruimte verdoolde, durfde vragen of ze is 'n avond met 'm na de Bioscoop zou willen, toen zette-ie z'n kraag op of 't ineens schrikkelijk bij de laaiende oven tochtte. „Iek wil wel," zei ze in z'n goedige oogen, die nooit iets voor zichzelf verlangd hadden, kijkend: „iek wil héél graag, maar iek moet mijn moeder

en Omuttel oppassen " De vreemde, die dat

drieste aangedurfd had, zei toen enkel nog met 'n zoo dor geluid, dat de woorden 'r in verbrokkelden: „ik wou u wat zeggen, maar dat ken alleen

met 'n brief Mag ik u dien brief zenden....?"

— „Astublief," zei ze omdat ze niet wist wat ze anders mot antwoorden. Zoo gingen ze van mekaar.

Thuis zat tante Toos achter de tafel, en schrikte wakker toen ze de klink van de deur hoorde. Ze schonk z'n koffie in, sprak geen woord van verwijt. Maar hij had iets vreemds over zich, vroeg 'r naar

boven te gaan, omdat-ie nog wat te werken had. ,, An wat ?" zei ze: „dat doe je tochnooit.... ,, n Brief," antwoordde - ie stug.

„ Ik zal j e één dingzeggen," praatte ze kleintjes: „jij schrijft nooit brieven, en dat zou 'k nouookmaarnietdoen, 'want dat ken nooit wat wezen."

Sluiten