Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de deur, omdat ze de voetstappen in 't holechoend straatje hoorde.

„Neem me niet kwalijk", zei-ie: „neem 't asjeblief niet kwalijk dat ik me zoo verlaat heb, maar ik had 'n boodschap te doen bij die nicht van me, en toen nog 'n tweede boodschap 'n eind uit de buurt, en toen kon ik den weg niet zoo goed vinden. Ik zee tegen mezelf: 't is links, toen weer 't is rechts, en toen — neem 't me asje — asje "

Eer-ie bij 't licht van de lamp was, wist ze 't, had ze 't in de gang geroken. Ze dacht 'r in 'n angstige opwelling aan, 't plaatsje over te loopen, en 't 'r vader te zeggen, maar ze bedwong zich, dee met 'n hef-vrouwelijk gebaar iets, dat 'm ontnuchterde.

Bij de tafel was-ie op haar stoel gaan zitten, raak onder de vijandschap van de schelle lamp, die 't witte vel tusschen de kort-geschoren haartjes bloot woelde, de wenkbrauwen dee uitstekelen en slagschaduwtjes onder de koloogen, die 'r eens zoo verwilderd door leken, groef, 'r Perrelde zweet op z'n voorhoofd en z'n jukken, of-ie in de heete zon had gedraafd, en de bleeke werkmanshanden met de grove toppen, beefden zoo onrustig op t tafelzeil, of ze van 't dragen van 'n te zware last natrilden.

Misschien zou ze minder met 'm begaan zijn geweest, als-ie niet an een stuk door in de lamp had gestaard, en met z'n vermoeide, gemartelde oogen scheen te worstelen, om van de 'm niet los-

201

Sluiten