Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

latende lichtkwelling los te komen. De klok sloeg half twee. Schichtig keek-ie 'n verdwaasd oogenblik in de richting van 't geluid, toen strak en afwezig in 't in z'n hersens orandend spiraaltje. .

Op 'r kousen schoof ze naar de koffiekan, goot 'r kom vol, kliekte 'r 'n scheut melk bij, zette 't voor 'm neer, streelde 'm over 't achterhoofd, zonder te weten waarom ze 't deed, enkel gedreven door 'r vrouwelijke behoefte om 'n verloren mensch op te beuren, en voor de zooveelste maal zei ze zacht: „Sie Aermster....".

Met 't hoofd op de handen viel-ie op de tafel.

Z'n breede rug schokte, en kreunen dee-ie of-ie lich am elijk pijn had.

„Mag u drienken als u verdriet heeft?" vroeg ze, zich over 'm buigend: „u weet toch dat u daar

niet tegen kan En u doet er mijn vader en mij

groot verdriet mee.... Iek zal u nooit meer aan¬

kijken als u dat weer doet...."

Hij gromde, 'r Lag 'n afgejakkerd dieronderde licht-plassing der lamp.

„ Vader heeft opu staan wachten bij dat PolizeiRevier, en hij wacht nóg, maar iek zal hem niet roepen, want dan zou iek mij schamen... Dat ies v nog heele frische

\ Kaffee.... Maar

Sluiten