Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ie bijten, gromde hij net zoo hard als u nou doet, maar na een paar dagen likte hij die hand van oens allemaal, en hij werd zoo met oens befreundet, dat hij een Raubtier werd, als iemand een vienger naar oens uitstak.... AVees u zoo heb en

drienk die frische Kaffee Wil u?"

De jenever, die-ie met woede en weerzin geslokt had, wrokte nog, maar bij den vriendehjken dwang van 'r stem, hingen de schuwe koloogen aan de wassen handjes op 't tafelzeil, en als 'n nukkig kind begon-ie de kom met kleine teugjes leeg te slurpen.

„Als u zoo'n verdriet had over dien dood van uw kiend", praatte ze weer — ze was zelf door 't geweld der kleine gebeurtenissen, 't geraas van de leegte in 't huis, nu 'r een zieke minder verzorgd moest worden, de narigheid van den avond en t lange wachten, over 'r zenuwen heen — en ze zat vol van de dweepende romantiek van 'n Duitsch kind-vrouwtje, dat te veel boeken gelezen had, én in de herinnering aan den in de gevangenis gestorven grootvader, en door den glimlach van 'r vader, den man uit de Leeuwarder cel interessanter dan wie ze verder kende, vond: „als u zoo n verdriet had, Herr Mourier, moest u met uw vrienden uitspreken...."

„Ik heb geen verdriet — 'k zou niet weten waarover...."

„Meent u dat nou?"

„Dat meen ik!"

Geen verdriet over dien armen Jo?"

204

Sluiten