Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XVII.

Zóó duizelig, dat ze zich telkens most vastgr£

„ t,„tp Tnns al heel vroeg in t keukentje oen, was tante loos ai neei viutg ffi Êez g geweest, om de boterhammen en de koffie voof Kobus en Koert klaar te maken, maar nog voor één van ze benejen was, kroop ze weer naast Lena in 't groote bed, en toen ze languitlee, tolde ze net^oo S't wüde, in 'n warrelende draaikolk as op dien ellendigen avond, toen ze voor t eerst met V zoon over Se Wetter's berrie had, en ze Overtikte? om na benejen te kommen „Moeder Maria! Moeder Maria!", mummelde t uit r hortenThijgenden mond - en omdat ze mateloos-lang onpeübaar-diep in de ruimte zonder wanden, in dePoneindigbeid, waar je vrij van lichaam dreef en wLr je toch met kreunende schokken verzakte viel en geslingerd werd, omhoog werd geheven e? met 'l folterzwaai in de zuiging verzwolgen Seep ze zich in 'r doodsangst, in r aanvoelen, dat fe geroepen wier, dat 't 'r afscheid was, aan de Z'r klauwende vingers afbrekende pluizen van

de deken vast. „„ T ■

Wat is 'r?.... Wat doe je tante? ', vroeg Lena, die 'r al niks van begrepen had, dat de ouwe vrouw, nas opstaan, nogVkwam uitrusten - nog nooit wïs §at gtbe'urdt en ze bukte zich op V knieën bang bij 't strompelend stooten van den adem die dln weer wegbleef, dan met schorre, piepende ruk;t Woo^,gof-ie benee vast werd gehouen, en probeerde los te kommen.

212

Sluiten