Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tante Toos knipperde met licht-schuwe oogen, trachtte 'n houvast aan de deken en 't hoofdkussen te vinden, zuchtte zoo moeilijk of ze bekaf van 't loopen was, en toen de zoldering niet langer door t kamertje heen en weer zwiepte, de spiegel uit z'n gezwalp naar 't gestukadoord schoorsteentje terug-schommelde, en 't ledikant op de monsterachtig-hellende roetschbaan stilhield, boog ze 't hoofd met de witte haren in 't kussen, en daar werden werachies heele plekkies zoo nat of 'r uit 't kommetje melk, dat 't kind wel is op d'r bed kreeg, heele scheutjes gemorst waren. Leentje zag 't in onthutsing gebeuren. „Wat is 'r dan, da-je al zoo vroeg huilt?", vroeg ze: „is d'r alweer keet met oome Kobus....?"

„Nee nee", zei tante, met moeite 'r gesnik inhoudend: „....ik voel me zoo naar...."

„Ik heb ommers niks gedaan?" vroeg Lena nog eens — as je huilde had je je bezeerd, of was 'r de een of ander, die je pestte....

„Nee, ji; ben — jij ben 'n schat", zei de vrouw, r arm om 't slanke meisjeslichaam heenslaand — in de ellende van 't oogenblik, de bonzende klopping van 'r zenuw-stekend hart, bij de verkleuming van 'r voeten en de prikkelende tinteling van 'r s!aPende vingers, had ze de oplaaiende behoefte zich bij iemand in 'r vereenzaming aan te schurft11,- ze dacht niet meer aan de ruzietjes met 't kind, niet aan de klappen, die ze gekregen had, met aan al wat 'r in de latere maanden gebeurd was — ze lag in 't bed, dat met 'r in den afgrond,

*?aa»ra«K.:-.

213

Sluiten