Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van z'n moeder, waarbij-ie stond te hannessen, of-ie over elk van z'n bewegingen zou struikelen, en 'n afwezig praatje naast 't ledikant van Koert, 'r op 'n holletje vandoor most, om op de Glasblazerij geen boete op te loopen. 't Laatste oogenblik dee-ie onrustig, loerde-ie 'n paar maal door 'n gordijnspleet, kreunde-ie zoo raar, dat Lena 'm vroeg of-ie pijn in z'n buik had, en toen-ie 'r met 'n harderen kreun afgesnauwd had, jachtte-ie 't tuintje in, om nog is haastig werom te kommen en 'r te zeggen, dat as, as 'r 'n brief voor 'm gebracht mocht worden, zij 'r met 'r vingers af most blijven. Hij wist 't, dat 't zoo vroeg 'n onmogelijkheid was, maar hij most iets zeggen, om 't zenuwgekrop in z'n keel te luchten.

«Ziezoo, Boudewijn, Prinses en Siegfried", praatte zij de poppe-snuiten toe: „nou spelen jullie niet de beest, terwijl ik afniim, en je sleept selderjuu niet alles van z'n plaats, of je zei 'r van lusten!...."

Kwiek, in elk van 'r gebaren de zieke tante nabootsend, borg ze de niet gebruikte tafelvoorwerpen in de kasten, klom op stoelen als ze 'r niet bij kon, en in 't keukentje, op 't punt de half-gare aarpels nóg'ns te koken, kreeg ze den inval-omzahg-brj-te-zingen, om ze liever te bakken, zooas tente Toos 't zoo héérlijk met 'n klontje vet kon. Sekuurtjes, piender wijfje, dat 'r niet an dacht, om zich te branden, zette ze de pan op, eerst droog, toen met 't uit den keulschen pot gejaapt geel Uurtje, dat pssscht!.... pssscht!.... schreeuwde, eh tusschen de sputterende bobbeltjes door, as 'n pats oor

225

Sluiten