Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mot, enne dat ik niet bij jullie kom losjeeren, want dat je mijn gebakken aarpels niet lus!"

't Was de eerste keer, dat ze 'm an 't groote geheim herinnerde, dat-ie 'r dien avond na 't geknip van de nagels, 't pepermunt-gesnoep en z'n dreigend-opgeheven hand, verteld had. Ineens verschoot-ie van kleur, en 'n brokje aardappel, dat 'r uitzag als 'n spaander verbrand hout, in den mond met den koortsuitslag stekend, onderging-ie de schandalige chantage.

„Nou?' vroeg ze, en in dat eene woordje, begeleid door 'r groote, starende oogen, en 't geplet van 'r lippen, lag zoo'n belangstellende gretigheid, dat-ie wel antwoorden most.

„Fijn," zei-ie, bij de bitterheid van 't verkoolde korstje 'n gezicht trekkend, of-ie 'n kaneelstangetje bekauwde.

„Zei je alles opeten? Enne niks achter je bed

weg moffelen?"—

Hij schudde 't hoofd in belofte, riep 'r net zoo as tante achterna, toen ze met den stapel vuile borden en koppen bij de deur balanceerde.

„Leentje "

Ze hoorde 'm niet zoo heesch as-ie was. Toen bonkte-ie met den stoel bij z'n bed heen en weer, keek ze om.

„Is 'r geen brief gekommen?"

„Nee!' zei ze geïnteresseerd: „wat motten jullie toch allemaal met 'n brief? Dat vraagt oom Kobus en tante en nou weer jij....

„Niks", ontkende Koert, wachtend tot ze weg

230

Sluiten