Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tier vandoor was gegaan, hoorde, monterde-ie in uitgelatenheid op, boende-ie z'n handen of 't vel r af most, trok z'n Zondagsche bullen an, omdat Friedel beloofd had tegen den avond, as ze d'r eigen familie geholpen had, terug te kommen, maar toen ze niet kwam, niks van zich het hooren, liep-ie eerst 'n poos as 'n opgesloten dier zoo woest in de kamer op en neer, dat tante Toos, die zich toch al niet van benauwdheid te wenden wist, Leentje, al lang uitgekleed, na benejen stuurde, om m te vragen asjeblief te gaan zitten.

„We kennen niet slapen, oome Ko — 't lijkt of je paardevleesch gegeten het...."

Grommend kwakte-ie op 'n stoel, en dat met zoo n geweld of één kapotte niet genoeg was.

„Toe maar', vermaande ze: „je net 'r pas een gebroken.. *. 'k Zou liever na me bed gaan.... Tante zeit dat je vannacht óók zoo laat op ben gebleven, om n brief te schrijven

Toen trok-ie 'r op z'n schoot, klemde de ruwe manne-arm om 't meisjes-lichaam in 't witte nachtponnetje, fluisterde-ie dicht op 'r toe, bevreesd voor de luisterende moeder boven, en als ze 'm kittige antwoorden gaf, 'r langzamerhand meer van snap-

Eend, ravotte n raar veterbandje an 'n raar vlechtje een en weer, tegen z'n puik-geschoren gezicht, langs z'n snuivenden neus, en dan weer met 'n sprong naar 't grotje van z'n oor, waaruit 'n heele kluit dikke haren, die door 't knippen nóg dikker geworden waren, as nieuwsgierige buurlui over de blompotjes hingen.

240

Sluiten