Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wel zeker was, dat ze niet meer kwam — dat de groote brief onbeantwoord bleef — want as je van iemand hield, wachtte je geen eeuwigheid — knikteie onwillekeurig, en waaratje: r zwommen waterlanders in z'n naar de lamp kijkende bruine oogen.

„Hoe kén dat nou?", vroeg ze met kinderlijke verwondering: „ie ken toch niet met z n tweeën op een en dezelfde."

„AVie is 't dan nóg meer?", vroeg-ie 'r zoo tegen zich aandrukkend, dat-ie 'r zeer deed •— hij dacht aan den ontslagen tuchthuisboef met de gluuperige kol-oogen.

„Zei je 't niemand, niemand vertellen? Zei je 't niet zeggen, dat ik gebabbeld heb.... Heusch niet?" „Heusch niet", herhaalde hij gretig. „Enne as je 't tóch doet?" „As 'k nee zeg, is t nee

„Nou dan — Koert ", zei ze 't ergste verraad

an 'r broertje plegend <— en temet had ze r spijt van dat ze ge klikt had.

Hij keek r glimlachend an, haalde opgelucht adem, vroeg voor de zooveelste maal of Friedel stellig gezegd had, dat ze nog an zou loopen, toen, omdat tante Toos boven riep wat 'r an de hand was, omdat 't kind benejen oleef, tilde-ie 'r op, droeg 'r in z'n armen naar de slaapkamer, bleef 'n poosje gedwongen bij 't bed zitten, gaf de ouwe vrouw 'n lepel van 't kalmeerend drankje, draaide 't licht uit, en in plaats naar z'n bed te gaan, nou 't meer as tijd was, sloop-ie de trap af — of ze 't niet hoorde! — en ging nog 'n straatje om.

244

Sluiten