Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij stikte. Zoo, zonder bericht, kon-ie den nacht niet ingaan. Al was 't de schijn van 'n lamp, 'n schaduw, 'n geluid — bij móést in 'r buurt zijn.

Maar de^lichten in de woning van Wetter waren uit — of hij in 't schuurtje nog bezig was, kon je niet van de straatzij zien.

Met gebalde vuisten, zich de hopen bebijtend, liep Kobus den weg op en neer. Hij voelde zich ziek van opwinding, kapot van teleurstelling. En bij al z'n onstuimig verlangen, z'n ontredderde verbeelding, waarbij-ie dan weer meende, dat de gordijnfranje van haar slaapkamer anders dan daarstraks hing; dan dat 'r licht an en uit werd gedraaid, kwelde 'm de obsessie van den man in 't huis, den slungel met de sluipend-loerende oogen.

Een keer beging-ie de krankzinnigheid aan de achterzij van 't huisje 'n brok kalk tegen 't schuurtje te mikken, in de hoop dat Wetter 't zou hooren — een keer, bij tweeën, hield-ie den schelknop in de bevende hand, op 't punt in 't wilde aan te bellen.

Toen gaf-ie 't op, wandelde zonder hersens, zoo bot-van-vermoeidheid, dat-ie zich moest bedwingen om niet ergens op 'n stoep te gaan zitten slapen, naar de eigen woning terug.

'r Brandde licht. Door 'n gordijnkier keek Lena de straat af, waar-ie bleef, omdat tante Toos telkens weer in 'r slaap zoo raar dee, om 'r zoon riep, en 't licht niet uit wou hebben.

Bij 't openen van de buitendeur kwam 't kind op r bloote voeten omlaag, huilde van angst en overspanning.

245

Sluiten