Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik ben zoo bang om met tante alleen te blijven....", klaagde, snikte ze.

„Wat zijn dat voor kunsten!" snauwde hij, de trap opstommelend: „wie ken denken, dat jij nog op ben.... As de weerlicht in bed!"

Bij 't ledikant dee-ie minder ruw, want moeder zag 'r ellendig uit, doodsbleek en met angstig-holle oogen.

Zoo toen ze Ko zag, begon ze beverig te verwijten — dat ze in 'r bed van de koorts dreef — dat ze den een of anderen kerel an de deur had hooren morrelen — dat 'r zoowaar ze 't leven had iemand op de trap geloopen had — en wat dat nou most, as zij op 't uur van 'r dood lee te wachten, dat hij langs den weg bleef schooieren en eerst over half drie terug kwam .— dat ze onzen Lieven Heer had liggen bidden, om 'r 'n end an te maken — dat 'n hond nog meer verzorgd wier, as-ie krepeerde.

„Je het gelijk, moeder", zei-ie dof: „ik ben 'n varken, maar d'r zitten me zoo'n hoop verdomde dingen dwars, da k me voel of 'k gek zal worden.... — as 'k 't al niet ben Goeien nacht....

Pieker maar over niks meer.... 'k Zal probeeren 't 'r uit te trappen al zal 't niet glad zitten.... Mot dat wurm van n meid naast je, terwijl je koorts het?...."

„Neem 'r zoolang bij jullie....", zei de vrouw: „je ken nooit weten wat 'r met 'n ziek mensch gebeurt.... En daar hoeft zoo'n kind niet getuige van te wezen".

246

Sluiten