Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Leentje over de verliefdheid van den jongen te denken, niet hebben kon.

„Ik zal kijken zooveel as k wil!", praatte Koert zoo hard en opstandig as-ie 't met z'n schorre stem kon: „en ik feliciteer je niet eens!"

„Stik met je kletspraat op den laten nacht!", beet Kobus kwaadaardig van zich af: ,,'t lijkt hier vandaag 't Ooihuis "

't Licht knipte uit, en in 't donker stapte-ie bijna op Leentje, die zich zoo dun mogelijk maakte, om met in 't ledikant met de verbogen veeren, in de bedding van Kobus te verzakken.

't Lukte 'r niet in te slapen. As ze 'n oogenblikkie indommelde, draaide Kobus, op de sprei liggend, zich met 'n grommerig gekreun om, of-ie met iemand ruzie-op-vechten-af had — en as oom effetjes stil lee, piepte 't vlechtwerk van Koert z'n bed, zoo zeurderig en knarsend, zoo an één stuk door, dat Ko, die toch al de smoor in had, hardop vloekte en vroeg of Koert 't 'r om dee.

Koert gaf geen antwoord, het 't bed nog meer en nog knagender kreunen. Dat en 't gestommel van Lena's ellebogen in z'n rug, hield Kob us niet uit.

Om vier uur sprong-ie uit z'n bed, rustte benee voor 't raam in den leunstoel, en zonder 'n boterham te eten, zonder 'n slok drinken, was-ie al om half zes de deur uit, om AVetter op te wachten.

Ze hepen wel meer samen naar de fabriek.

Nou — en Kobus priemde 'r de nagels bij in z'n vleesch — kwam de chemicus met Godefroid M.ou-

248

Sluiten