Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rier tegelijk den weg af. 'm AVat te vragen waar die kerel bij was — nee.

En zoo liep-ie in houdinglooze eenzaamheid alleen verder, t zelfs niet hoorend, dat Wetter 'm van uit de verte anriep.

In de Glasblazerij, bij de gloeihitte van 't snorkende, proestende vuur in de ovens, blies-ie in felste verwoedheid, krakeelde-ie met z'n buurkameraads, ging-ie tegen z'n maat, die de glazen peeren van 'm overnam, onzinnig-geprikkeld tekeer.

Toen-ie thuis kwam schaften, was 'r nóg geen brief, en Friedel had zich nog niet vertoond.

Lena had weer voor 't eten gezorgd. En keurig.

* * *

Hier eindigt het manuscript van Heijermans laatste groote werk, het fijnge weven vernaai van de verwikkeling der levens rond Droomkoninkje's heftige zusje, wier hartstochtelijk reageeren op de kleine en groote dingen om haar heen de lichtende kern vormt van het ontroerende boek. Vuurvlindertjes felgulzige leven te midden van al de conflicten der opgroeiende en reeds volwassen persoonlijkheden rondom haar, had de volle, overgegeven liefde, de glimlachende aandacht, de gespannen en teeder bewogen aandacht van Heijermans' warme hart, en hoe diep en levendig en vreugdevol het sloeg voor het naïeve wonder, dat het kind is, bewijst bladzijde na bladzijde ook van dit groot- en fijn-menschelijke boek, waarin de levens van zoo vele goede en het goede willende

250

Sluiten