Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

11

Nadat Richard Leeuwenhart ook den tegenstander verliezen had toegebracht, kwam een wapenstilstand tot stand, waarbij de kust van Jaffa tot Tyrus aan de Christenen werd toegewezen, Jeruzalem echter bleef in handen van den gehaten Sultan. Om dit verlies te wreken, trokken — eveneens zonder eenig resultaat van beteekenis — de drie machtigste vorsten van Europa: keizer Frederik I over land, Philips August van Frankrijk en Richard I van Engeland ter zee, aan het hoofd hunner legers om de Sarasenen te „tuchtigen" (1189). Verdeeldheid tusschen de aanvoerders was ook nu de oorzaak dezer mislukking.

Onvermoeid bleven de pausen in het aansporen tot nieuwe kruistochten; het was nu eenmaal Christenplicht en daarenboven werden zonden geboet en den toorn des Almachtigen gestild. Noch de doge Dandolo van Venetië, noch de 30.000 fransche en de 20.000 duitsche kinderen (1213) konden de krijgskansen doen keeren. Wel was het keizer Frederik II gegeven een tienjarige wapenstilstand met den sultan te sluiten (1228), maar Lo de wijk IX de heilige scheen er nog niet genoeg van te hebben. Zijn vroom gemoed noopte hem zich in 1248 met 40.000 man in te schepen ter verovering niet alleen van Palestina, maar ook van Egypte. Dit voornemen kwam niet tot uitvoering, daar hij zich bij Caïro met heel zijn leger gevangen gaf en een aanzienlijk losgeld moest betalen (1250). Twintig jaar later liet hij zich nog eens overhalen tot een kruistocht tegen Tunis, die door zijn dood op niets uitliep.

Daarna werden geen aanvals-tochten meer ondernomen. Men stelde zich tevreden met verdediging en behoud. Langzamerhand ging de eene na de andere vesting verloren, en

Sluiten