Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

57

vooral in hun zelfbewuste houding tegenover paus en koning. Zij waren geen theologanten, maar ridders, die kennis hadden gemaakt met den Islam, welks eenvoudige voor ieder begrijpelijke leer hun sympathiek was, en die zij ten deele in hun levensbeschouwing hadden aanvaard. Van afvalligheid of overgang was — enkele op zich zelf staande gevallen onder duizenden leden daargelaten — geen sprake. Aan de kerk van Rome bleven zij hangen, hoewel zij geen reden van dankbaarheid hadden. De pausen en koningen hebben nagelaten deze te machtig geworden instelling tijdig te reorganiseeren. die zich soms tusschen hen stelde, en de regeeringen meermalen angstige oogenblikken bezorgde. Zelf heeft de Orde dit wellicht eerst ingezien toen het te laat was. Op het oogenblik van den debacle bezat zij een door schenking, erfenis en winst verkregen buitensporig groot vermogen, 10500 huizen en hofsteden, behalve groote kapitalen en uitstaande vorderingen, burgen en versterkte plaatsen, die, ingeval van koop, contant waren betaald. Het centrum te Parijs, de trotsche Temple, was een steeds dreigend gevaar voor de koningen van Frankrijk; zijn ommuurde oppervlak met nevengebouwen en terreinen besloeg een derde van de gansche stad. Geen wonder, dat de Orde zich onafhankelijk voelde en vervreemdde van kerk en staat; de hooge en lage geestelijkheid klaagde over haar autonomie.

Het proces, dat zeven jaar heeft geduurd, bleek ten slotte een doorloopende mislukking te zijn, waarvan de paus, die, veel onrecht had kunnen voorkomen, in de eerste plaats de overtuiging zal hebben behouden. Van de 15000 ordeleden brachten slechts 200 bezwarende getuigen uit. Van deze waren

Sluiten