Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

85

Na deze „ruse de cour", zooals S. G. ze gaarne noemde, verliet de „overledene" de stad Wezel om naar Parijs, zijn hoofdverblijf, terug te keeren, waar hij zijn opvolgers in de Pruisische ambassade GeorgeKeith(de Schotsche Stuartaanhanger) en Dodo van Knijphausen, die voor hem in de politieke wereld geen onbekenden waren, kon terugvinden.

In den tijd dat de „hooge raad der philosofen" zijn keuze liet vallen op Madame d'Etioles en haar bestemde tot 'skoningsmaïtresse, kwamen Voltaire en Saint Germain overeen het kind uit de volksklasse, dat later de beroemde tragédienne Mad. Clairon zou worden, te beschermen en te ontwikkelen. De eerste had te Parijs in zijn woning een klein theater, waar Mad«"« Glairon, zijn nicht Dénis en de groote Le Kaïn „Tancred en Phèdre opvoerden. „Quel que chose de supérieur encore a été 1'action de mademoiseUe Clairon et de Facteur (Le Kaïn) qui joue Tancrède; jamais les ames n'ont été transportées par des secousses si vives, jamais les larmes n'ont plus coulé. Mad. Clairon est devenue le plus grand peintre de la nation1).

De markgravin Frederika Wilhelmina van Baireuth— Ansbach, zuster van Frederik II van Pruisen, die van haar hof een tweede Versailles wilde maken, ontmoette in Juli 1750 te Potsdam den alwetenden, den alombekenden V o 11 a i r e. In hun briefwisseling was het steeds heel idyllisch frère Voltaire en

1) Voltaire Oeuvres (Beuchot) XL, 293. Choiseul, die Clairon tegen vervolging beschermde, haastte zich na de geslaagde repetities te bewerken, dat zij van den koning een uitnoodiging ontving om te Marly Tancred te spelen ook voor de dames Pompadour. Choiseul en Grammont. (Barbier Journal IV.)

Sluiten